Od sushi w Tokio po ceviche w Peru: kilka szefowych kuchni i autorek książek kucharskich zdradza, dokąd chce pojechać w 2027 roku, żeby się inspirować jedzeniem. Ich wybory pokazują, że kulinarna podróż to dziś głównie lokalne produkty, regionalne tradycje i szukanie własnych korzeni.
Europa: góry Basków i apulijska prostota
Katie Button, współzałożycielka restauracji Cúrate Bar de Tapas w Asheville, była w Kraju Basków w 2013 roku, ale wizyta była tak krótka, że czuje, jakby ledwo musnęła ten region. Teraz chce wrócić i zobaczyć jego mniej oczywistą stronę. Jej celem jest restauracja Arrea! Edorty Lamo we wsi Kanpezu w górach Álavy, gdzie gotuje się z tego, co upolowane, zebrane w lesie i wyhodowane na miejscu. Typowych barów z pintxos też oczywiście nie zamierza omijać.
Abigail Dahan-Kramer, cukierniczka z Filadelfii, od lat marzy o Apulii. Ceni tamtejszą prostotę: grillowaną rybę z oliwą, ręcznie robiony makaron i regionalne sery. Jej zdaniem o wyjątkowości takiego jedzenia decyduje świeży, lokalny produkt dobrze ugotowany.
Azja: zupy, sushi i kuchnia świątynna
Clara Lee, współautorka książki o koreańskich zupach, poleca Inje, najmniejszy powiat Korei Południowej, słynący z zupy z suszonego mintaja (hwangtae guk). Jej ulubiony lokal to Song-yi Sikdang, gdzie w zestawie dostaje się zupę, całego grillowanego mintaja, 12 przyprawionych dodatków namul i miskę ryżu. Dojazd z Seulu zajmuje około dwóch godzin.
Rebekah Peppler, autorka przepisów, od 2023 roku próbuje zdobyć stolik w Sushi Meino w tokijskiej dzielnicy Azabujuban. To sześciomiejscowy bar prowadzony przez jedną z niewielu kobiet będących mistrzyniami sushi w Japonii. Plan awaryjny to pobliski punkt na wynos Makimaki. Peppler chce też dotrzeć do świątyni Baekyangsa w Korei, by obejrzeć pokaz gotowania Jeong Kwan. Z kolei Norma Listman z Mexico City ciągnie do Assamu w Indiach, znanego z czarnego sezamu i dzikich zieleni, a Samah Dada tęskni za tokijską restauracją ADI, łączącą kuchnię południowoazjatycką z japońskim stylem omakase.
Liban, Peru i USA
Mary Attea, szefowa kuchni z Nowego Jorku, chce wreszcie pojechać do Libanu, bo wyjazd zaplanowany na marzec został przełożony. Na liście ma bejrucką restauirację El Soussi z libańskim śniadaniem, w tym msabbahą, czyli ciepłą pastą z ciecierzycy z cytryną i tahini, oraz uliczny chleb ka’ak z sezamem. Norma Listman marzy o Peru, kuchni nikkei i ceviche. Jak mówi: „Markets reveal so much about a place: its ingredients, its people, its traditions, and the ways food connects communities.”
W USA na liście są też Maine, gdzie Camilla Marcus chce odwiedzić The Lost Kitchen Erin French (słynie tam miękka polenta z miodem i ricottą), oraz Boulder w Kolorado, gdzie Melissa Rodriguez planuje spróbować hiszpańskiego menu w Casa Juani.
Co z tego wynika dla podróżnych z Polski
Hiszpania i Włochy to kierunki łatwe organizacyjnie: bez wiz i w strefie euro. Z Europejską Kartą Ubezpieczenia Zdrowotnego (EKUZ) można skorzystać z publicznej opieki medycznej na zasadach obowiązujących miejscowych. Karta nie pokrywa jednak wszystkiego, np. leczenia w prywatnych placówkach czy transportu medycznego do Polski. Dlatego wielu podróżnych i tak dokupuje ubezpieczenie turystyczne.
Przy wyprawach do Japonii, Korei, Peru, Indii czy Libanu ubezpieczenie jest praktycznie niezbędne. Zanim je kupisz, sprawdź w ogólnych warunkach:
- sumę kosztów leczenia oraz zakres transportu medycznego i assistance,
- ochronę bagażu i opóźnień w podróży,
- możliwość pokrycia kosztów odwołania lub przełożenia wyjazdu, co przydaje się, gdy plany nagle się zmieniają,
- wyłączenia dotyczące regionów, wobec których MSZ wydaje ostrzeżenia.
Przy podróżach kulinarnych warto też sprawdzić, czy polisa obejmuje leczenie zatrucia pokarmowego. Zwykle jest ono traktowane jak każda nagła choroba, ale szczegóły zawsze określają warunki konkretnej umowy.
Źródło: Condé Nast Traveler – „9 Chefs on the Meals They’re Traveling For in 2027—From Korean Soups to Peruvian Ceviche”
O autorze
